De Boetenbaintjes
wandelen in het noorden van Nederland
sinds 1994

Amelandse nazomerdag

Het kan maar niet op dit (na)jaar. Alweer zo'n geweldige, mooie, zonnige zaterdagwandeling en dat eind oktober! Daar hadden we vroeg opstaan en laat thuis zijn wel voor over. Bovendien werd dat gecompenseerd met een uur extra vanwege de wintertijd.



De reis naar Holwerd was op zich al de moeite waard. Mooie zonsopgang met weiden waarin de koeien nog tot hun buik in de mist stonden.

Op de boot was het een kabaal van jewelste. Allemaal voetbaljochies (F-jes, schat ik zo in) die nog vol energie zaten en rondrenden en veel lawaai produceerden. Op de terugweg waren ze trouwens niet veel rustiger. Ze hadden met 9-0 gewonnen en stonden 2de in de competitie. Deze overwinning werd beloond met chocolademelk en dat zorgde weer voor heel veel energie. Maar ze waren ook heel leuk, eigenlijk.

Eenmaal van boord ging de zon steeds meer schijnen en waren de ANWB-donsjes volstrekt overbodig. Iedere jas was trouwens overbodig; zonnebrandspul, dat hadden we nodig! Margreet had nauwelijks meer last van haar enkel en leidde ons via de buitenwijken van Nes naar een mooi parkje en vervolgens via het bos en de duinen naar het strand. Daar stikte het van de strandlopertjes of pleviertjes. Na raadpleging van de boeken gaf Thea het verlossende woord: het waren 3-tenige strandlopertjes. Volgens mij waren het sprintertjes, want ze hadden een supertempo. Ze werden vergezeld door meeuwen die elkaar soms letterlijk in de veren vlogen, omdat ze allemaal hetzelfde hapje wilden. Het strand was ook bezaaid met scheermessen, schelpen, kwallen en krabben. Wij konden ons geluk niet op.

Als beloning was er koffie met taart in het Strandhuys op grote houten banken met lekkere kussens en niet te vergeten de zon op de wangen. Het percentage appeltaarteters was hoog, ondanks het feit dat de taart van de Hanos was en niet zelfgebakken. Martha nam daarom een tosti met Amelander kaas van de Jumbo. Annemiek en Marja hadden bijna spijt dat ze taart genomen hadden, maar zeiden toch dat de taart prima was en de slagroom echt. Ze hadden het ook wel verdiend want zo te horen hadden ze het, als leden van de jubileumcommissie, het hele jaar heel erg druk gehad. Veel mailen en appen en nog eens mailen en weer navragen en voor de derde keer appen. Ze waren dan ook blij dat de laatste activiteit nabij was. Die lijkt op voorhand al een succes te worden, want er hebben zich 34 BB-tjes gemeld voor de feestavond.

Na de koffie maakten we nog een lusje aan de andere kant van Nes en na in totaal 17 kilometer zegen we neer op de loungebanken van hotel van Heeckeren en warmden ons aan het vuur en de zon. Een innemend joch van een jaar of 16 moest mensen enquêteren over de bekendheid van Nobellikeur. Josephine was het eerste slachtoffer; ze was niet echt bekend met Nobel en likeuren in het algemeen. Dan Martha maar. Zij kende de Nobels vooral van het kerkhof en hun likeur vond ze niet lekker. De enquêteur (geen Nobel) vond het allemaal prima. Voor hem telde alleen het aantal ondervraagden.

Het was een geweldige dag die bijna in een drama eindigde. Toen Peter en ik bij de auto kwamen was de zijruit helemaal afgeplakt met Wagenborg plastic. Dat wil zeggen: er zat allemaal plastic op en er was geen ruit meer. Paniek. Was het raam ingeslagen en waarom? En dat ging natuurlijk zeeën van tijd kosten, want zo konden we niet rijden. Peter verwijderde het plastic, deed de deur open en kwam tot de ontdekking dat hij vergeten was het raam te sluiten, nadat hij een parkeerkaartje getrokken had. Wat een opluchting. De bewakers van Wagenborg waren zo attent geweest om het dicht te plakken. Hulde aan Wagenborg.

Met een mooie zonsondergang reden we via Lauwersoog naar huis.

Mariette