De Boetenbaintjes
wandelen in het noorden van Nederland
sinds 1994

Natuur en de A7

Ter hoogte van Leek bevinden zich aan weerszijden van de A7 twee natuurgebieden die de moeite waard zijn: de Lettelberter Petten en het Leekstermeer aan de ene kant en Polder Vredewold tussen Oostwold en Enumatil aan de andere kant. Toch gaan natuur en A7 niet erg goed samen: je moet eroverheen, onderdoor of langs en overal hoor je de auto’s.

Zoals gebruikelijk was de start hilarisch. Margot kwam hijgend aangerend en kon nog net uitbrengen: "Oh, jullie zijn er nog". Ze was van brug naar brug gerend in de hoop sneller te zijn dan het schip. Vervolgens bleek de lurkzak (wat mot je ook met zo’n ding?) van Annemiek behoorlijk te lekken; kraantje niet dicht gedaan. Ze herstelde de schade achter de auto van Jan en werd bijna aangereden door Jo. Marja was er niet, zodat de grappen over de juiste carpoolplaats achterwege konden blijven. De ijspretslachtoffers waren er wel: Frieda zonder gips (had er ook nooit omgezeten) en Martha met arm in gips en mitella. En ondanks het prachtige lenteweer waren we maar met 12 wandelaars.

We startten bij de kerk in Midwolde en moesten een lang stuk asfalt belopen om Polder Vredewold te bereiken, maar dan heb je ook wat. Een mooi stuk veengebied, net heringericht, met grasland en waterpartijen en de daarbij horende vogels: we zagen de kievit en hoorden de grutto, en er zwommen veel eendensoorten. Thea besloot haar pijpen af te ritsen: de vogels schrokken zich een ongeluk van die witte benen! Ook zagen we een kudde geiten met jonkies die naar buiten mochten en ze hadden er zin in. We liepen trouwens over een deel van een nieuw pad: het Westerkwartierpluspad; strunen langs baggels en baksteen. Het pad is 165 kilometer lang.

In Oostwold was het tijd voor koffie in 'Het witte paard'. Helaas was het kortgeleden failliet gegaan en gesloten. Er stond binnen een mooi, professioneel koffieapparaat en buiten een picknickbank, maar het werd een picknick zonder koffie. We gebruikten de achtertuin als openbaar toilet. De zon was heerlijk, maar de gesprekken waren somber. Het ging over de graaicultuur van falende bestuurders, mismanagement en topsalarissen bij Vestia, de salarissen die commissariaten opbrengen, de belachelijk hoge inkomens van voetballers en de steeds slechter wordende situatie voor mensen zonder werk en met weinig geld. Dat komt ervan als er geen koffie is.

In de hoop op een plek met koffie en taart gingen we verder: onder de A7 door, een groot stuk erlangs met uitzicht op het buitenhuis van Annemiek, dat behoorlijk last heeft gehad van het hoge water: het is te koop voor elk aannemelijk bod. In de Lettelberterpetten was het stiller. Vanuit de vogelkijkhut hadden we zicht op het Leekstermeer en de skyline van Groningen. In de hut waren plaatjes van o.a. de blauwborst, volgens ons een roodborst die in de blauwe verf gehouden was, vergelijkbaar met een geel verfbad voor de geelgors. Jan deed heel snel de fluiteend of smient na, wilde dat niet herhalen en ook Thea weigerde pertinent. Jammer, zo leer je nooit wat. Bij de volgende uitspanning werd driftig geboend en gesopt om klaar te zijn voor de opening in het volgende weekend. Weer pech? Niet helemaal, we konden kiezen uit koffie, thee of fris, maar zonder appeltaart.

We kwamen midden in de Leekster Lenteloop terecht, maakten een lusje door het natte bos en doorkruisten landgoed Nienoord, dat 'bezaaid' en witgekleurd was met bosanemoontjes. Wauw, wat mooi. Minder mooi waren de kruisen en sjaaltjes aan de beuken van het kerkenpad: de weg die van het landgoed naar de kerk in Midwolde loopt en waar je het ratelen van paard en wagen nog kon horen. De kroegbaas vertelde dat de hele laan gekapt moest worden. Waarom? Geen idee. In het café was eindelijk appeltaart, die volgens Annemiek ook lekker smaakte bij droge witte wijn. Martha en Sietske prefereerden bitterballen bij hun rode wijn. Op de balie stonden gehaakte bonbons, die er mooi uitzagen, maar volgens ons wel erg zwaar op de maag lagen.

Over de A7 reden we weer naar huis, met verbrande wangen en herinneringen aan een mooie wandeling.

Mariette