De Boetenbaintjes
wandelen in het noorden van Nederland
sinds 1994

Geen vuiltje in de lucht

Op twee dingen had ik me voorbereid: warmte en dus een klein groepje BBtjes, en gezien de reputatie van Gerard vreesde ik een hoog wandeltempo. Normaal geen probleem maar met die warmte…?

En inderdaad: een select groepje van 8 wandelaars stond in de startblokken om de hoge temperaturen te trotseren. Van regenkleding of warme truien was vandaag geen sprake dus konden we licht bepakt (en met meer water dan normaal) op pad. Frieda had zelfs een piepklein heuptasje van stal gehaald waar alleen het hoognodige in kon. Met twee auto’s bereikten we Oud Aalden, waar we vanaf het Hoes van Hol An (mooj daj d’r bint!) op weg gingen. Sander was terug uit de Picos, Iet uit het Aostadal en ik uit Tirol, dus we wisselden uitgebreid en enthousiast onze bergwandelingen met elkaar uit. In een betrekkelijk rustig tempo liepen we door het mooie zuidoostelijke deel van Drenthe. We kwamen na niet al te lange tijd bij een mooie nieuwe schuilhut. Een zeer geschikte plek voor ons eerste stopje en we konden er mooi even schuilen. Voor de zon in dit geval! Terwijl de meisjes (Martha, Frieda en Iet) op voor mij raadselachtige wijze kwamen te spreken over nuttige handwerken als breien, haken, mazen en aanverwante technieken, bespraken de mannen (Jan en Gerard met Sander als luisterend oor) de bouwconstructie van het schuilhutje. Margreet en ik moesten daar erg om lachen. Op naar Oosterhesselen voor de koffie. We passeerden een wonderlijk gemaaid haverveld. Ik vond het prachtig en zag er wel een kunstwerk in. Maar volgens Jan was dat geenszins de bedoeling geweest van de boer. Ik had het kunnen weten.

Verderop stond een kleine kudde zwart-wit jong vee midden op het pad, leuk gezicht! Vlak voor de koffie en nog in het bos was er ineens dringende behoefte aan nog een korte pauze en een boterhammetje. Sander vertrouwde ons bij die gelegenheid toe dat hij weliswaar kilo’s was afgevallen (heel zichtbaar overigens) maar dat hij zijn 1-bord-beleid had losgelaten. Bij de koffie gingen de mannen aan de taart en Martha aan de tosti waarna we weer vrolijk, maar al wel ietwat verhit aan de middagetappe begonnen. We moesten nog zo’n 13 kilometer dus het relaxte tempo werd opgevoerd. Het werd warmer, de meisjes kregen het zwaarder, voorzichtig werd er geopperd of we wat konden inkorten (nee) en we liepen nu regelmatig in de volle zon over kleine landweggetjes. We liepen door Gees, en door mooie stukken van het Drentse Landschap met kleine beekdalletje en langs de Palms met zijn jeneverbesstruiken. We genoten van typisch eind augustusvegetatie in de vorm van volle vlierbesstruiken, oranje lijsterbessen, heel veel bramen en uitgebloeide wilgenroosjes. En bijzonder voor deze tijd van het jaar: de hele dag was het strakblauw!

Een paar kilometer voor het eindpunt passeerden we een camping waar Iet en Frida toestemming kregen om een ijsje te kopen. Hier kikkerden ze zichtbaar van op en toen de laatste kilometers ons ook nog eens over mooie bospaden voerden en op een gegeven moment de molen van Aalden in zicht kwam kon het niet meer stuk. Op naar Hol-An en het bier. We bedankten Gerard en vonden het geen enkel bezwaar dat deze heerlijke wandeling met enige regelmaat in het programma staat.

Marja