De Boetenbaintjes
wandelen in het noorden van Nederland
sinds 1994

Herfstpracht

“Oei, koud”, dacht ik bij het wakker worden met een venijnige oostenwind op mijn slaapkamerraam.

De verleiding om me nog een keer lekker om te draaien stak even de kop op maar vlak daarna dacht ik “Gaan!”. Wel haalde ik een wat dikkere jas uit de kast. Met 9 BBtjes vertrokken we van het station onder wie een nieuw lid, Janette. In Wateren stond Thea al op ons te wachten. Jan de R was vandaag de veurloper en wilde zo snel mogelijk in de benen want het was een lange rit geweest, er stond 24 km op het programma en het zou al vroeg donkeren. Geen tijd te verliezen dus. In dit verband werd er een nieuw woord geïntroduceerd: Het broodpakmoment (brood pakken en snel, liefst lopend, opeten).

 Nadat mijn waterflesje twee keer uit mijn heuptasje was gevallen omdat bij nadere inspectie bleek dat ik het tasje ondersteboven had vastgeklikt kon ook ik op weg. We liepen door het altijd schitterende Drents-Friese Wold, waar we eerder dit jaar ook waren geweest. Door de mooie herfstkleuren was de sfeer er nu totaal anders. We schopten lekker tegen de bladeren en genoten vanaf de eerste minuut. Van de wind ondervonden we geen hinder omdat we fijn beschut in de bossen liepen. We kregen en passant via de app een foto en de groeten van Peter en Mariette, vanuit Texel.

Tegen half een arriveerden we bij het eethuis Aekingerzand waar we massaal aan de koffie gingen en er veel appeltaart met slagroom werd gegeten. Iet onttrok zich aan de BBtjes folklore: ze kon geen weerstand bieden aan de geur van een kroket. De tv stond levensgroot aan en iemand van ons kon het niet laten om er iets van te zeggen. Hij ging meteen uit, maar er ging wel een knop aan bij de spraakzame ober, die een eigen bouwbedrijf had en flink gefrustreerd was door stikstof en Pfas. Hij vroeg geïnteresseerd wat wij als wandelaars daar nou van vonden. Een aantal wilde de discussie wel met hem aan, maar de meesten vonden het een goed moment om op te stappen en de wandeling te vervolgen. We moesten nog meer dan de helft maar de twee Jannen op kop gaven een pittig tempo aan en het zag ernaar uit dat we ruim voor donker bij de auto’s zouden zijn. Er was bij de ons bekende uitkijktoren zelfs voldoende tijd om de groep op te splitsen in de uitslovers en de luilakken. Vlak daarna konden we ook nog even neerstrijken in de zon voor een eetpauze. De onbetrouwbaarheid van de stappen- en kilometertellers werd weer eens bevestigd. Ze liepen uiteen van 13 tot 17 km. De laatste beviel ons het best, dus die hielden we maar aan. We liepen stevig door, al kletsend over van alles en nog wat  (het nieuwe Forum, nieuwe schoenen, de boeren, Prins Andrew, stand van zaken rondom de geblesseerden, om maar wat onderwerpen te noemen) en genoten van de mooie herfstkleuren en het altijd weer schitterende Aekingerzand, oftewel de Kale Duinen. Na 24 km stonden we weer bij de auto’s. Jan R was tevreden omdat we het hadden gered om voor donker uitgewandeld te zijn. Laura had allerlei horeca gebeld maar de een na de ander bleek gesloten, zodat we het helaas moesten stellen zonder nazit.

Tot slot wilde Thea nog graag even de volgende wandeling promoten, vanuit Bakkeveen samen met Maria, en ze probeerde vast de auto’s te regelen.

Daarna bedankten we Jan voor de heerlijke en gezellige wandeldag en reden zeer voldaan naar huis.

Marja