De Boetenbaintjes
wandelen in het noorden van Nederland
sinds 1994

Hemelvaartsweekend 2009

Dag 1, Hemelvaartsdag
Na een snelle start via het huis van Jan en een stop met kapelletje in plaats van koffie, gingen we rond half 12 op weg door het Teutoburgerwald. In opperbeste stemming liepen we met ons 11-en door bossen, langs helaas uitgebloeide koolzaadvelden en glooiende heuvels, met als hoogtepunt een bergje van 180 m.

Jan had twee luxe pauzeplaatsen voor ons in petto. Bij de eerste nam tafel 1 een windbeutel, dat bleek een gevulde soes zo groot als een kinderhoofd, zodat tafel 2 zich met haar stachelbeerentorte gelukkig prees.  Bij Zultertal konden we in de tuin bier drinken, omdat we nog maar 1 km van campingplatz Holterberg verwijderd waren.  

We passeerden een sokkendorp, een oneindige waslijn met sokken van de bewoners, maar konden niemand vragen naar de diepere bedoeling hiervan…

Op de mooie ouderwetse camping zetten we na eerst weggestuurd te zijn op het tweede veldje de tenten op om daarna te genieten van de traditionele nasi met ballen en omelet, met dank aan Thea’s kippen, en een klein slokje van Marja’s wijnflesje, waar ze zelf niets van hoefde, omdat ze de vorige dag 60 was geworden. Na een snelle afwas ter plekke, waarbij de borden van Jan en Laura één werden en een avondwandelingetje kroop ieder tevreden de slaapzak in.

Laura S. en Annemiek

Dag 2, over terugvinden, kwijtraken, een verfrissende bui en een warm onthaal
Eind van de 1e dag was Marja iets kwijtgeraakt (ik weet niet meer wat, het was wél belangrijk), iedereen had gezocht maar er was niets te vinden).

Opnieuw een strálende veelbelovende dag! In het waslokaal werd al druk gepraat, "heb je ’t al gehoord, Marja heeft álles weer teruggevonden, het zat gewoon onder in haar rugzak". Iedereen blij en Marja natuurlijk het meest. We zaten te ontbijten (gezellig in een kringetje, Jan was zijn huishoudelijke verplichtingen goed nagekomen, het water borrelde in meerdere pannetjes), toen Betty ons vertelde te willen stoppen met de trekking. Ze had het thuis heel druk met haar scriptie en wilde hier verder aan werken; haar vriend kwam haar ophalen. En toen waren er nog maar 10 BB’tjes die even later door het zonovergoten Tecklenburger Land liepen. Na enige tijd naderden we een spoorovergang juist toen de trein er aan kwam, … de trein stond zowaar stil voor ons, wat een eer, of tóch niet? Het raampje ging open en de machinist vroeg ons om toch vooral te wachten; vooruit dan maar.

Voorzichtig verschenen er een paar donkere wolken die steevast weggeblazen werden door de warme wind; we durfden het aan om toch nog een lekkere lange ligpauze te nemen (dat had Thea bedongen!). Toen we weer verder liepen verschenen er al snel meerdere donkere wolken, we hoorden zelfs donderslagen! Twee keer een dikke bui, dat kon niet uitblijven. Gehuld in capes, jacks en hoezen beklommen we meerdere ‘pieken’ en het werd vanzelf weer droog en zonnig. Bij een restaurantje waar we zeer goede herinneringen aan hadden, schreven we een kaartje aan de jarige Janny. Natuurlijk werd ook deze keer de taart gekeurd: nog steeds voortreffelijk, we komen graag terug!

Nu was het nog maar een klein stukje lopen naar de camping in Holperdorp waar we begonnen met een biertje. De tenten werden súpersnel opgezet en hierna volgde een uitgebreid waterballet en stoomproductie in de Dusche. De avond hebben we doorgebracht in het gezellige restaurant met een redelijk goed Nederlands sprekende eigenaar; een enthousiaste man die graag aan onze menu-wensen tegemoet kwam. Tot slot een bestelling voor de volgende morgen: warme broodjes, te veel soorten om snel te kiezen, op naam van Annemiek!

Laura de R.

Dag 3, Holperberg- Tecklenburg
Voor dag 3 wordt altijd gewaarschuwd: wat je ook doet of het nu fietsen, skiën of wandelen is, vermoeidheid, spierpijn en gewenning doen de kans op ongelukken en ellende toenemen.

Toch begon deze dag voor ons zonder een wolkje aan de lucht bij het opstaan na een voor de meesten van ons prima nachtrust scheen de zon volop en…..waren er verse broodjes in diverse varianten bij het ontbijt. Even dreigde er ruzie te ontstaan van wie welke groene laplandmok was, maar het liep gelukkig goed af. We stonden gezellig met ons tienen om de tafeltennis/ontbijttafel te genieten en er was niemand die zich niet op zijn of haar plaats voelde. Ondertussen hingen om ons heen de tenten te drogen op de speelapparaten. Een jengelend Hollands jongetje was de enige dissonant…

Om kwart voor tien stonden we startklaar en dat was maar goed ook omdat we voor half 1 in Lengerich wilden zijn om in een apotheek voor Laura iets te halen om een beginnende blaasontsteking de kop in te drukken. Volgens onze routeplanner zouden we dat makkelijk moeten kunnen halen maar het bleek toch verder te zijn. Dus werd het laatste uur naar Lingerich in een straf tempo afgelegd. Eenmaal in Lingerich aangekomen viel ons peletonnetje al snel uiteen in een "backerei" groepje, een farmaciegroepje en Jan als verbindingsman. Het farmaciegroepje had een geslaagde missie maar het "backerei" groepje liep averij op: Marja lag er zomaar. Gelukkig kwam er onmiddellijk hulp van alle kanten - aardige mensen toch, die Duitsers - en was de ambulance die de andere BB hoorden, niet voor Marja. Gelukkig bleek de schade uiteindelijk mee te vallen en kon ze, na van de schrik bekomen te zijn, weer meelopen. Op een heerlijk terrasje bij een bakkerij kwamen we allemaal bij van de vermoeienissen.

De middag werd gevuld, met een mooie, relaxed gelopen route naar camping de Knoblauchsberg, alwaar het bier heerlijk smaakte. De eigenaresse was zo vriendelijk om ons voor een spargelmenu voor 10 personen te reserveren in Tecklenburg bij een restaurantje waar je "richtig etwass auf dem teller bekommt". En dat klopte, het eten was prima en voldoende. Na en ontspannend wandelingetje bergafwaarts wachtte ons alweer de laatste tentnacht.

En verder was dit de dag waarop:
- We de goedkoopste koffie en gebak scoorden (en nog lekker ook).
- Er wel iemand viel, maar niemand uitviel.
- Annemiek eindelijk haar ei kwijt kon.
- Het weer tegen de verwachting in prachtig was.
- Het daslook heerlijk rook.
- Marja nog een bekende zag (of andersom).
- De route prachtig was.
- Het bier weer goed in de smaak viel.
- We uitkeken naar een vermiste groen-gele hond in het groen-gele bos.
- Laura de verschillende mogelijkheden van haar "schattige" truitje showt.

Margreet

Dag 4, de laatste dag alweer
En hoewel ik al drie dagen het gevoel had dat het zondag was, was het nu écht zo. We ontbeten in een uitbundig zonnetje met de gebruikelijke theedialogen: "Is er nog een goed zakje?" "Nee, dit is een heel duf zakje,” later nog creatief aangevuld door Laura die aan een verbijsterde horecajuffrouw om "heisses Wasser ohne Tüte" vroeg.

We liepen weer langs aaibaar graan, waarvan we nu dankzij het college van Jan wisten dat het gerst was. We kwamen onder hoerageroep eindelijk langs een veldje met echte koekoeksbloemen die ik zo graag door Jan de R. (die een fotocursus volgt) gefotografeerd wilde hebben en die vanaf het moment dat ik dat verzoek had ingediend nergens meer te bekennen waren.

We vereerden maar liefst 3 terrassen met een bezoek: bij de eerste zat toevalligerwijze ook meneer Cactus en de laatste zat gezellig vol zodat we ons maar in het gras settelden. Voor ons geen probleem, maar de horecajuffrouw (weer een andere) vond het maar matig.

Met de gebruikelijke hilariteit maakten we met de zelfontspanner een groepsfoto vanaf een stellage van rugzakken. Jan de R. nam de foto en hij was reuze blij met de aanwijzingen en het commentaaar van de overige BB'tjes.

Eerder dan we verwacht hadden (mede door Peters gevoel voor humor: ”Reken maar op nog een uur of drie lopen, dan valt het altijd mee”) waren we bij de auto’s en konden we voor de zoveelste keer terug zien op een fantastisch weekend. Aan onze gezamenlijke herinneringen was er weer één toegevoegd!

Jan: nogmaals bedankt!

Marja