De Boetenbaintjes
wandelen in het noorden van Nederland
sinds 1994

Vlieland en de picknick

De verbindende factor tussen beide is het weer. Naast het feit of en wanneer er koffie is onderweg en de lengte van de tocht is het weer van doorslaggevend belang. Ga ik wel of toch maar niet, een paraplu of een cape, korte broek of de pijpen eraan etc. Maar meestal heb je spijt als je op grond van de weersverwachting niet mee gegaan bent: het is altijd beter dan verwacht en thuiszitten.

De picknick is altijd de 4de zaterdag van juni, wanneer het ook TT is. Dus altijd mooi weer, behalve die ene keer toen de tuin van Jan als picknickplaats diende vanwege de regen. (Hoewel tijdens de picknick de zon scheen). Maar dit jaar was de 4de zaterdag van juni ingepikt door de lustrumcommissie met een weekend Vlieland. Het was inderdaad het mooiste weer van de wereld, geen regen of onweer, maar stralende zonneschijn. Jo, die in huisje zat met wasmachine en breedbeeld TV meldde dagelijks de onheilspellende berichten van de buienradar: hevige onweersbuien met hagel en windstoten. We stelden een evacuatieplan op om naar het toiletgebouw te gaan, maar het was allemaal niet nodig. We werden strontbruin, hadden het erg gezellig, misten Jan D., waren blij met Hans, die zich ontpopte als een prima kok. Ook de andere gasten werden voorzien van het Boetenbaintjeskeurmerk.

Maar ja, de picknick moest wijken. Janny wilde hem eigenlijk schrappen, maar dit leidde bijna tot een revolutie: “Geen picknick? Onmogelijk! Ben je niet goed wijs”? Dus er kwam een picknick op de 2de zaterdag van juli. De hele week was het weer verschrikkelijk: regen, wind, hoosbuien en fris. Zaterdag zou de enige goeie dag zijn. Dus gingen 23 Boetenbaintjes op pad, 2 hadden zich te laat opgegeven en mochten niet mee-eten: eigen schuld, dikke bult.

Onderweg in de auto een beste bui, na 5 minuten lopen nog een beste bui, de laatste dacht ik. Maar nee, tijdens de koffiepauze in het oudste en beroemdste café van Drenthe (nee, we zeggen niet waar) de volgende plensbui. Toen we net weer op pad waren nog eentje. We zagen het somber in. Maar dit was echt de laatste. En zoals altijd was er om vijf uur geen vuiltje aan de lucht.

De ceremonie kon beginnen: Janny en Mariette dekten de tafel, bijgestaan door rooie Thea. Iedereen in een kring eromheen, ook al zat je dan in de wind. Eerst een drankje met een flapje van Mariette. Dan een foto van het ongeschonden tafereel, vervolgens mag Janny als eerste haar bordje volscheppen. Ook Mariette mocht nog een solorondje en toen was het aanvallen! Annemiek had deze keer een extra groot bord meegenomen met als gevold dat ze na 1 rondje al vol zat. Zoals altijd waren er een paar die bord, bestek en/of mok vergeten waren. Maar ook zoals altijd hadden Janny en Mariette reservespullen.

Het was weer heerlijk met de hapjes van Ariola, de salade van Wim, de aardappel/tuinbonensalade van Mariette, de ijskoude witte wijn, het bier, de rode wijn en als toetje de fruitsalade. Volgens Wim bevatte die 12 soorten fruit. Wij verdenken hem ervan dat hij 5 appelsoorten apart meetelde. Maar lekker was ie en hij ging schoon op.

Helaas was er geen koffie. Peter en Mariette hadden zonder inspraak besloten dit onderdeel af te schaffen. Voor sommigen kwam het einde ook wat abrupt en moest het glas witte wijn tijdens de terugtocht nog opgedronken worden. Jo, Margreet en Marian leken nog een extra rondje in de late avondzon te willen maken. Of was Jo de terugweg kwijt zonder zijn GPS?

Nu, op zondag, is het druilerig, miezert het al uren en denk ik aan de uitspraak van Geert: “Je kunt beter zo nu en dan een flinke bui hebben dan de hele dag van dat miezerige weer”.

Boetenbaintjes krijgen waar ze recht op hebben!

Mariette