De Boetenbaintjes
We zouden met auto’s en met Astrid H naar Dwingelo. Door omstandigheden werd het met de bus en met Frieda naar Vries. Niet iedereen had dat meegekregen, en zo reed Reint naar het station. Niemand te bekennen, behalve HP die met zijn lange benen ergens naar toe liep. Een telefoontje met Jan bracht uitkomst: we gaan naar Vries. Met zijn tienen stonden we bij de bushalte in Vries te wachten.
Ik dacht dat er ook minimaal 10 uit de bus zouden stappen. Het bleken er 3, Frieda, HP en Nicole. Ook Maria was sinds jaren weer van de partij. Mooi cluppie dus. Het weer was ook zeer aangenaam, zonnetje, weinig wind en lekker temperatuurtje. We hadden er zin in. Op weg dan maar naar het Noordse veld. Mooie zandpaden langs de akkers en slingerpaadjes door het bos. Het pijltje op de telefoon van Frieda reageerde niet altijd even snel en dat leidde nogal eens tot heen-en-terugjes. Er werd druk gekeuveld en bijgepraat. Gezellig. De koffie op het Natuurplaats Noordse veld was prima, evenals de worteltjescake.
We staken het Noordseveld over, de heide stond nog net in bloei, van een dame in een mooie witte jurk (geen trouwjurk) werden foto’s gemaakt, hier en daar een paddenstoel. Tijd voor een broodje bij het hunebed. Een prachtige met bomen omsloten plek in het akkerlandschap. Het hunebed leek wel in een kuil te liggen. Aardbevingsschade, dachten we. Frieda is gelukkig altijd heel duidelijk over de lengte van de pauze en geeft duidelijk aan hoeveel minuten we nog hebben om te plassen of de schoenen aan te trekken. Het stuk naar Zeyen was prachtig, we zagen alle hoeken en gaten van de strubben, de Veentjesroute en Zeyer wieken, zelfs stukken die ik niet eerder gezien had. Mooie smalle paadjes op houtwallen en langs water. Mooi, mooi, mooi. HP staat nu zelfs bij hekjes waar hij zo doorheen kan lopen zijn schaapjes te tellen. Met Zeyen in zicht nam Maria afscheid. Ze woont daar. We namen nog een 10 minutenpauze, Frieda zette de wekker, en voor vertrek telde ik af. Goede oefening voor de rijbewijskeuring van maandag, daar moet je ook aftellen en zeggen welke dag het is, als dat lukt en je je hoofd nog goed naar links en rechts kan draaien, ben je geslaagd.
Ook hier was het pijltje danig in de war, maar we bleken hetzelfde pad te moeten nemen als Maria. Logisch toch? Het was nog 8 kilometer, zei Frieda. Ik dacht dat ze een grapje maakte, maar het was waar. Na Zeyen hadden we nog een mooi slingerend kerkenpad, en vervolgens veel asfalt. Helaas ontkom je daar soms niet aan. Met de tong op de schoenen en brandende voeten bereikten we de kroeg. Iedereen had het wel een beetje gehad. We hadden dan ook ruim 24 kilometer in de benen. Frieda werd geprezen en bedankt. HP kreeg een lift van Rudolf tot aan de voordeur. Reint wilde wel naar Groningen rijden en Frieda en Nicole meenemen. “Waar breng je mee heen?”, vroeg Nicole. “Waarheen je maar wilt”, antwoordde Reint. Maar voegde er onmiddellijk aan toe dat er grenzen waren. Ik stelde voor dat ze naar Parijs zouden gaan. Geen idee of het gebeurd is. Het was een heerlijke dag.
Mariette