Herrezen

Peter loopt weer als een kieviet, Wim heeft daar nog een stok voor nodig en Anthonie een zonnebril en doorzettingsvermogen. Na een jaar is ze er gelukkig weer bij. Ze gaat meteen voor de 26 kilometer en laat zich niet van de wijs brengen door de hindernissen in het parcours. Ze loopt als vanouds in de voorhoede en lijkt geen enkele moeite met het tempo en de afstand te hebben. Hulde en fijn dat je er weer bent.

Wel moesten we nu 2 andere Boetenbaintjes missen die slachtoffer van de ijspret waren geworden: Frieda (gebroken bovenarm) en Martha (gecompliceerde polsbreuk). Gelukkig zit het niet in de benen en kunnen ze vast snel weer meelopen, al dan niet met een arm in het gips. Margreet S. en rooie Thea waren (niet samen) aan het vogelen. Dit betekende dat we de vogels zelf moesten uitvogelen. Dat viel nog niet mee. Jan D. dacht een valk te zien, maar durfde dat niet te melden. Ik zag een groepje vogels die te groot waren voor mussen, maar wat dan wel? Kramsvogels? Gelukkig herkenden we zonder de dames wel de slootjesspringende reeën. En Iet was in het zonnige Spanje.

Zodoende ontdekte een klein groep van 12 onder leiding van Peter een onbekend stukje Drenthe. En dat is knap, als je al 18 jaar wandelingen uitzet, waarvan minstens 80% in Drenthe. Zelfs Jan D. was onder de indruk en kende een deel van het gebied niet. Hoe dat kan? Waarschijnlijk voor een deel omdat het een lastig toegankelijk gebied is met veel omheiningen, hekken, bordjes verboden toegang en gedeeltes die afgesloten zijn voor het publiek. Waar was het dan? Op het Hijkerveld Noord en Zuid aan weerszijden van het Oranjekanaal met als uitgangspunt Hooghalen. Mooi was het wel met de uitgestrekte heidevelden, grote en kleine vennen, silhouetten van Schotse Hooglanders, overstekende reeën en niet te vergeten het fantastische weer. In de zon en uit de wind was het warm, andersom was het lekker fris. Lastig was het ook: over hekken klimmen, al dan niet voorzien van schrikdraad, over steile, oneffen slootranden lopen, waarbij de takken in je gezicht zwiepten, door een doolhof van brem je weg zoeken en over een sloot met water springen. Gelukkig waren de heren galant en boden een helpende hand of stok, maar alle spieren werden aangesproken.

Peter had zich zelfs (voor zijn doen ongebruikelijk) laten informeren over de koffiepauzeplek in Speelstad Oranje. "Nee, je zat afgezonderd van het speelgedeelte". Dat was waarschijnlijk ook waar, maar het was de eerste dag van de krokusvakantie en heel erg druk, met de daarbij horende herrie. Dat was behoorlijk schrikken na zo’n stille natuur. Gelukkig was er een alternatief aan de overkant van het water: een rustig café met een lichte serre met tafeltjes voorzien van gezellige aardbeien- of kersenkleedjes. Nog leuker was dat Wim zijn eerste AOW-centen uitgaf door ons te trakteren op koffie en taart. Janny had hem voorgesteld om die eerste AOW er meteen deze maand doorheen te jagen, maar daar wilde Wim niet van horen.

Anthonie, die al anderhalf jaar AOW geniet en niet meer werkt, heeft  de voordelen van met pensioen zijn ontdekt. Het kostte haar eerst enige moeite, maar nu geniet ze met volle teugen en kan ze haar geluk niet op en geeft voorbeelden wat ze allemaal doet  (sporten, cursussen, lezen, filmclubje) en niet hoeft te doen. Dit leidt tot jaloerse reacties van Marja die nog anderhalf jaar voor de boeg heeft en niet meer echt lol heeft op  het werk. Gelukkig zijn de kleinkinderen een bindende factor.

Aan het eind van het Hijkerveld, of het begin, het hangt er maar vanaf waar je begint, staat een mooi en klein informatiecentrum van SBB, inclusief schaapskooi en WC, met vooral informatie over de dood en de doodsrituelen, omdat er veel graven gevonden zijn en nog steeds grafheuvels voorkomen. Zo zie je begrafeniskleding uit begin 1900 en een hele oude urn naast en moderne uit 2004. Die laatste heeft als tekst: Je hoeft niet om me te huilen. Als je maar elke dag aan me denkt. Dat leek Wim  wat veel van het goede, dan huilde hij liever 1 dag. Je kan ook een prachtig huisje ‘de hertenkamp’ huren en landgoed 'Hijkerveld' is ook niet verkeerd.

In Hooghalen strijken we neer in het hof van Schotland, vroeger Napoleon. De Schots/Ierse muziek ontbreekt niet, net zomin als de vele flessen whisky. Je kunt er dineren met bij iedere gang een bijpassend glas whisky in plaats van een wijnarrangement. Ik weet het niet: whisky is lekker, maar bij het eten? Nu houden we het op bier, wijn, fris en thee, maar niet nadat Jo ons de feiten gemeld heeft: 4.8 gemiddeld en 110 meter te veel.

Mariette