(B)Rokjesdag

Het kon nog net niet; wandelen in een brokje of flaneren in een rokje. Toch was het prachtig weer met een strakblauwe lucht en een warm zonnetje als je uit de wind zat.

Het was een perfecte wandeldag. Niet alleen vanwege het weer, maar ook vanwege een hele mooie wandeling, die wat mij betreft steeds mooier werd en eindigde met een climax op het Terhorsterzand. Bovendien ook nog perfect en zonder haperingen geleid door Marja. Alda was ziek en dus stond ze er helemaal alleen voor om 16 BB-tjes in toom te houden. Nu had ze al drie keer voorpret gehad door de tocht in stukjes voor te lopen, maar wel zonder de hete adem van de meute in haar nek. Maar de gelukshouding deed haar werk en alles ging van een leien dakje.

We begonnen bij het station in Beilen en moesten eerst wat asfalt wegtrappen om het dorp uit te komen. Het akkerlandschap was nog leeg en kaal, maar lag er ook mooi bij dankzij de zon. De koffiestop was bij van der Valk in Spier. We dachten dat het op het terras te koud zou zijn en gingen naar binnen, waar het nogal donker en benauwd was, de stoelen heel comfortabel waren en de koffie met taart goed smaakte. Eenmaal weer buiten constateerden we dat het zeer goed toeven geweest had kunnen zijn op het terras. Nou ja, we kwamen toch wel aan onze zonne-uren.

Het Dwingelderveld lag er prachtig bij met zijn vennen, jeneverbossen en heideveldjes. We waagden ons zelfs aan zonnebadstop met uitzicht op een grote waterplas omzoomd door oude eiken. De nattigheid die maandag bij het voorlopen nog bar en boos was, was grotendeels verdwenen. Zo was maandag de als 'brede weg' beschreven route nog een brede sloot, waar je meters voor om moest lopen, nu was het een brede weg met een flinke plas.

En toen kwam het Terhorsterzand. Wat een plaatje met zijn grote vennen, jeneverbesranden, zanderige duinpaadjes en weidsheid. Dat is wel heel erg genieten en kicken. De laatste kilometers asfalt neem dan je dan op de koop toe.

Het was nog een hele toer geweest om een cafe in Beilen te vinden; failliet, gesloten of vakantie, maar Marja had geregeld dat we bij het Zwaantje welkom waren. En dat waren we. We werden nog net niet met open armen ontvangen, maar wel sleepte de uitbater direct en met een vrolijke lach tafels en stoelen aan en zo zaten we na te genieten in de zon met heerlijke tapbiertjes of een goed glas wijn.

Hadden we het ook nog ergens over onderweg? Jawel, Floortje Dessing kwam nogal eens langs, ook de computerproblemen werden vervloekt en besproken. De nieuwe schoenen met paarse zolen van Wies werden bewonderd, hoewel de reden voor snelle aanschaf minder leuk waren: haar net verzoolde oude schoenen waren uit haar fietstas gejat, hoewel de fiets achter de gesloten in de portaal van een flat stond. Och, allemaal klein leed op deze fantastische wandeldag.

Mariette