De Boetenbaintjes
Geen rondje dus, maar een van A naar Beetje. De veurloopdames Frieda en Annemiek hadden het vervoersprobleem prima opgelost. De Groningers gingen met de bus naar Borger en met de bus van Gieten weer terug. De autorijders parkeerden in Gieten, stapten daar in de bus en konden in Gieten weer in de auto stappen. Geen stress of slapeloze nachten of er wel genoeg auto’s zouden zijn. En zo stapten 6 autorijders bij 11 stadjers in de bus. We waren blij met de lang niet-gezieners Margreet D, Efrim, Sjaak en Nicole. We misten Marja en Gerrit.
Het regende toen we uitstapten en ik was bang voor een dag met Frieda/Annemiekweer, namelijk de hele dag regen. Daar lijken ze een patent op te hebben. Maar het viel erg mee. De bui was in 10 minuten voorbij en daarna was het droog op een enkel plaagstootje met hagel na.
Het was niet zo spectaculair als de vorige keer, maar wel gezellig en mooi. We vormden de hele wandeling een uitgerekte sliert met voorhoede, middenstuk, en achterhoede, waar veel gekeuveld werd. Het gesprek van de dag was de film Sirat. Janny en Astrid F waren lyrisch, Yolanda vond hem heftig en ik weet niet of ik ga. Sjaak gaat eerst naar IJsland en volgend jaar naar Nieuw-Zeeland, hij heeft de smaak te pakken. Margreet D wil wel weer eens naar Borkum of Schier. Ondertussen liepen we langs sloten en door open land, bewonderden de lammetjes, hadden lunchpauze op een Rustplek, waar we bijna allemaal op twee picknickbanken pasten. Sjaak was zo lief om mijn regencape strak op te vouwen, zodat ie weer in het hoesje paste.
Het Drouwenerzand lang er prachtig en stil bij. In het vakantiepark liep een man voor ons die zei: welke route lopen jullie, ik loop mijn eigen rondje, dus loop maar niet achter mij aan, laatst deed een club dat wel en die was toen helemaal van het padje. Dank voor de tip, meneer, we vinden onze weg. Frieda liep toch een eindje achter hem aan, maar keerde optijds op haar schreden terug. Deze consternatie zorgde er wel voor dat we een clubje van 5 kwijtgeraakt waren. Ellie appte dat ze zelfstandig naar de koffietent liepen. En jawel, in de Wiemel werden we herenigd. Omdat er geen nazit was (geen restaurant te vinden in Gieten, Frieda had zich rot gezocht), hadden we extra lange koffiestop, de koffie was lekker, dus twee bakkies gingen er wel in. Efrim had latte macchiato die overstroomde. Op de knieën erbij, ze vond het heerlijk. ‘Ik hou van melk en neem de koffie op de koop toe’.
Nog 6 kilometers te gaan naar Gieten. De zon scheen lekker. Astrid H had nieuwe schoenen, die ze vrijdag 15 kilometer ingelopen had, maar nu pijn begonnen te doen. Maar natuurlijk haalden we het allemaal. Bij de bushalte dankten we de veurlopers voor de lekkere dag en keerden, ieder op zijn/haar wijze, huiswaarts. Op naar de zomertijd.
Mariette