De vierdaagse van Manon

Het was een hele opgave voor veurloper Manon om 22 BB-tjes veilig over 24 kilometer te loodsen om voor het donker thuis te zijn. Ze pakte het kordaat aan. ‘We gaan een soort vierdaagse lopen’. Ik snapte het niet onmiddellijk. Ze legde uit dat we vier etappes van 6 kilometer liepen en na die 6 een pauze hielden. Geen tussendoorse pauzetjes. Ah, ok, ik snapte het en vond het slim. Want je weet hoe dat gaat, gaat er 1 BB-tje plassen, dan pakt nummer 2 een broodje, nummer 3 een banaan, nummer 4 een kopje thee, en voor je het weet heb je een pauze van een half uur. Sander was ontwaakt uit zijn winterslaap. Het was weer warm genoeg om mee te lopen. En er was een nieuweling, die goed mee kon komen.

Na een stukje centrum liepen we over een mooi zandpad langs een slootje en tussen twee delen van de begraafplaats door. Het was er stil en mooi, volop speenkruid, bosanemoon en klaverzuring of bosklaver. Al snel vielen er grote gaten in de colonne. Peter nam een illegale plaspauze. Er was geen ontkomen aan kleine bijlooppauzes. Maar zo gauw de achterhoede bij was, gingen we door. Bij het Lieverse diepje was de eerste echte pauze. Grappig was dat Manon nog lekker zat te kletsen, toen een deel van de club in de benen ging. Ze moest dus ook wel. Er staan daar van die moeilijke hekjes, in Engeland heten ze kissing gates. Geen hekjes die HP open kan houden, maar van die hekjes waar het draaigedeelte in het midden zit en je je 1 voor 1 doorheen wurmt. Je kan nummer 2 vast binnenlaten en dan kan je zoenen. Deden we niet. Het gaat niet snel en voor je weet ben je weer zo’n lange sliert en volgt er een volgende bijlooppauze.

De tweede echte stop was in de Norgerberg. Gelukkig was het mooi weer en konden we buiten zitten. Binnen was het bomvol gezinnetjes met al dan niet blèrende kinderen, die pannenkoeken aten. De bediening was soepel en snel. We hadden er 13,5 kilometer opzitten en waren dus over de helft. De natuur is op zijn mooist met al dat prille groen, die knalgele slootkanten met speenkruid, de zacht naaldjes van de lariks, de enthousiaste vogeltjes en het heerlijke weer.

We slingerden wat achter Langelo langs naar Roderesch om uit te komen in het Mensingebos, waar HP hekjes kon openhouden en waar de derde pauze was, mooie zitplaatsen of ligplaatsen op of naast omgevallen bomen en lekker in het zonnetje en nog 3 kilometer te gaan. Midden in het bos zat een groepje welpjes in hun schattige padvinder tenues met hun begeleiders, ze kregen iets lekkers (wij niet) en gingen spannende dingen doen.

Wij bereikten het centrum van Roden waar mensen zich stonden te vergapen aan oude legervoertuigen. Wij dronken een biertje of likten aan een ijsje en bedankten Manon. In de stromende regen reden we naar Groningen, waar we bij vrienden aan konden schuiven. Een lekkere afsluiting van een mooie dag.

Mariette