De Boetenbaintjes
Op Koningsdag 2024 dirigeerde Peter zijn eerste symfonie ‘Appelscha’. Het begin en eind bestond uit een waterballet, in het middendeel hoorde je het gekraak van omgevallen bomen en de ruisende regen op een parasol. Mooi, maar een beetje aan de korte kant, slechts 17 kilometer. Op 25 januari 2025 was de uitvoering van ‘Appelscha 2’. Het waterballet was verplaatst naar het middendeel, het begin was verrassend nieuw en licht, na de koffie het hoog piepend orrt-orrt van de padden en het eind was de bijna niet hoorbare stilte van de Kale duinen.
We waren met 14, 10 in de stad en 4 bij de Bosberg. We vertrokken met miezerregen, die volgens de buienradar tot een uur of 12 zou duren. Maar de goden waren ons goed gezind en niks geen regen. Integendeel het zonnetje kwam er door en iedereen liep te puffen. HP hield toch de hele dag zijn regenbroek aan, hoewel er geen spatje meer viel. Hij wilde de goden niet verzoeken en dat hielp kennelijk. Een deel genoot nog na van het winterkamperen en een ander deel verheugde zich op sneeuwwandelen of wandelen in Luxemburg. En natuurlijk genoten we allemaal van deze mooie dag en prachtige omgeving. Voor we het wisten zaten we aan de koffie, maar hadden we er toch al 13 kilometer opzitten. De ober prees het gebak aan: ‘we hebben een uitstekende patissier, hij kan het beter dan ik’. Dat wilde iedereen wel eens testen. Hij had gelijk. Althans het was erg lekker, maar we hadden zijn gebak niet als vergelijkingsmateriaal. Zo te zien was hij zelf in ieder geval geen gebakliefhebber, hij was graatmager.
We gingen verder over het orrt-orrt paddenpad, waar de houten padden in allerlei soorten en maten ons de weg wezen. Totdat een groot onderwaterstaand stuk bos ons de weg versperde. Peter maakte zijn eigen omlooppaadje, wij volgden en kwamen met droge voeten weer op het rechte pad. Het was nog een hele toer om een ingang naar de Kale duinen te vinden, er is een groot aantal wegen afgesloten. Omlopen loonde, in het zonnetje liepen we over de uitgestrekte zandvlakte van de Kale duinen, maakten lange schaduwen en kwamen bij de uitkijktoren. Een paar stoere BBtjes klom naar boven, de rest ging lekker op een bankje zitten met een broodje en warme thee.
Nog 5 kilometer te gaan, zeg maar het aantal dat we de vorige keer gemist hadden. Jan en Thea dachten in de verte iets te zien: een steen, een schaduw, een hond? Het bleek een kleine, lieve Exmoorpony te zijn. De rest van de familie stond wat verder de heide in. Ze zagen er gezond, glanzend en goed doorvoed uit. We verlieten het gebied door het zoveelste hek, toen Sjaak zei; daar zijn we op de heenweg ook doorgekomen, toen kwamen we van de ander kant. En natuurlijk had hij gelijk, want hij heeft een sterk geheugen. In het tunneltje stond geen water, zodat we geen gevaarlijk capriolen hoefden uit te halen. Het orkest zetten de slotakkoorden in en om half vijf zaten we in de Bosberg, die in grote letters op de voorgevel reclame maakt met: Bolle buik, Borrel en Bed. We hielden het bij de borrel en bedankten Peter uitbundig. Het aantal kilometers varieerde van 22, via 23,4 naar 24,8. Peter hield het op 22. Volgens Thea is dit het aller-, aller-, allermooiste gebied. Zelfs nog mooier dan Eastermar. Dus op naar de derde van Peter.
Mariette