De Boetenbaintjes

LoonMargreet D had een mooie wandeling op het programma: Loon, Balloërveld, Rolde, Loon. Maar wel 25 kilometer. Redelijk veel voor mijn oudere beentjes. Bovendien moesten we op tijd terug zijn voor een diner. Margreet stuurde de route en gaf aan waar we gemakkelijk konden doorsteken. Prima. Het beloofde ook mooi weer te worden, dus geen enkele belemmering om te gaan. We waren met 16, waaronder twee nieuwelingen. Piet was vorige keer ook al mee geweest en voor Marloes was het de eerste keer. Het was fantastisch weer, zon, windstil, prachtige herfstkleuren en die typische herfstgeur.

We hadden er allemaal zin in. Al gauw ontstond een voorhoede, een tussenhoede en een achterhoede. We liepen over brede zandpaden, smalle slingerpaadjes, stukjes verharding. Margreet slaagde erin om met veel lusjes en slingers de afstand tussen Loon en Taarloo vele kilometers langer te maken dan de hemelsbrede afstand. In Taarloo hielden we een korte stop en lieten de zon op onze gezichten schijnen. Er stond een mooi herinneringsplateau, dat liet zien hoe het dorp er in 820 uitgezien zou kunnen hebben. Hutjes en boompjes. Het is nog steeds een prachtig dorp met mooie rietgedekte boerderijen, een brink en weinig nieuwbouw.

Op naar het Balloërveld. In alle jaargetijden mooi. De vorige keer was het paars zover je kon kijken en donkere luchten. Nu was het goudbruin en een hemelsblauwe lucht. Tijd om afscheid te nemen. Hullie gingen naar de koffie in Rolde en Peter, Marloes en ik gingen terug. Marloes heeft in Sinterklaasgelovende zoontjes, dus moest ze naar de intocht natuurlijk. Ze dacht dat ze in haar eentje terug zou moeten en was blij met ons gezelschap, niet wetende wat haar te wachten stond. Peter nam zijn oude rol als veurloper op zich en leidde ons zelfverzekerd over het veld. Op een gegeven echter wees de pijl in de verkeerde richting. Toch hadden we geen afslag gemist. Dan maar dwars over de hei in de richting van Loon. Dat was pittig lopen, met een zeer ongelijke ondergrond die je door de hoge heidestruiken niet goed zag. De fazanten vlogen van schrik en luid krijsend uit de struiken. Afijn, na een half uurtje zwoegen: hoera het brede pad was gevonden.

donsjas2We moesten een hele grote bocht maken, dus Peter stelde een afsteker voor. Marloes en ik waren wel in voor nog een avontuur. OK dus. De afsteker bleek een heel nat en drassig terrein te zijn, waar we het pollenhoppen uitgebreid konden oefenen. Het werd wel heel erg nat, dus terug. Met een grote omweg over het brede en droge pad. Het echte venijn zat in de staart. Het stukje vlak voor Loon, een superdrassig stuk. De meeste BB-tjes kennen het wel. In hele droge zomers kan je eroverheen en kom je uit bij de brug. Nu niet dus. We moesten door braamstruiken en over prikkeldraad en hoge pitrusplanten om de verharde weg te bereiken. Mijn Hema-donsjes is nu helemaal verrinneweerd, plakken helpt niet meer.

En zo bereikten we de parkeerplaats, Marloes had een echte vuurdoop gehad, maar is zo enthousiast, dat ze lid wordt. En Peter had zijn avontuurlijke veurlopersschap weer mogen tonen. Ik denk dat de anderen niet zo’n spannende tweede helft hadden.

Mariettte