De Boetenbaintjes
De hele maand januari waren de weersomstandigheden bar en boos: sneeuw, glad, ijzel en een ijskoude oostenwind. Treinen en bussen reden niet. De eerste wandeldag in januari leidde tot de bizarre situatie dat de veurloper alleen in Assen stond en de wandelaars in Groningen op het station. Ze konden elkaar niet bereiken omdat de trein niet ging en dus maakte de 1 een rondje Assen en de anderen een rondje stad. Het winterkamperen ging wel door: geen sneeuw, wel 10 graden. De tweede wandeling van januari werd zelfs afgelast vanwege de gladheid. Uniek in onze wandelgeschiedenis.
Op zaterdag 14 februari waren er geen belemmeringen. Integendeel, een klein laagje sneeuw, zon, weinig wind en de weersverwachting gaf de dag een 9 voor het wandelen. En het was ook nog eens Valentijnsdag en de verjaardag van Jo. Geen rode rozen, maar wel rode wangen. En er stond een rondje Drentse Aa op het programma onder leiding van Janny en Yolanda. 16 BB-tjes bezweken voor al deze verleidelijke voortekens. Veurloper Janny voerde de troepen aan en veurloper Yolanda bewaakte de achterhoede. In het begin werd de voorste veurloper regelmatig tot de orde geroepen door de achterste. Er volgde een kort overleg, de telefoons werden gesynchroniseerd en we konden weer verder, soms door even terug te gaan.
En mooi en gezellig was het. We gingen van Schipborg over de Strubben richting Anloo en dronken koffie in Gasteren, waar het druk was met families die genoten van grote pannenkoeken. Wij deden het met koffie en appeltaart. We spraken over van alles en nog wat, maar veel over het schaatsen. Het brons en de matjes van Jorrit Bergsma. Het zilver van Jenning de Boo, die even zijn schaatsen kwijt was. In de bus laten liggen. Oh, heb ik schaatsen nodig? En natuurlijk de bijna-botsing van Joep Wennemars. Frieda vertelde dat iemand op RTV Noord had gezegd dat hij voorlopig geen Chinees ging eten. Een fantastisch plan. Dat deed mij weer denken aan een uitspraak van Wim Kan over de grote hoeveelheid Chinese restaurants in ons land: wel lekker, maar het zijn er zoveel hè, dat eet niet weg. En natuurlijk over de 500 meter van Jenning de Boo aan het eind van de middag. Wie krijgt het goud? Jenning of Stolz? We hoopten de eerste, maar vreesden de laatste.
En zo schoot het lekker op. We pasten bijna allemaal op een grote picknickbank en genoten van een broodje in de zon, die steeds harder ging schijnen. We kregen het er warm van. Nog een uurtje te gaan. Ook hier wordt gewerkt aan een nog mooiere natuur, alles overhoop om het weer zoals vroeger te maken. Welk vroeger? Ik vind het zo nu en dan knap overdreven. Bij café de Drentse Aa haakte de helft af omdat het schaatsen riep, de andere helft ging voor de nazit. HP leidde ons via een alternatieve route over een mooi kronkelpad naar de P&R en we hadden de 23 kilometerstand bereikt volgens Thea. We waren mooi op tijd thuis om Jenning op het nippertje tweede te zien worden. Vlak voor het slapen gaan toch nog goud op de shorttrackt. De tweede van Van ’t Wout. Wat een prestatie. We kunnen nog een week genieten. Heerlijk.
Mariette