Wandelweekend dag 2: Voor elk mens en dier wat wils op de Veluwe

De volgende dag begon met een heerlijk ontbijtje op de picknicktafels tussen de hutten. Jaah hutten, want de enige boetenbaintjes met tent waren Peter en Mariette. Luxe hoor, een echt bed en een dak boven je hoofd. Daarbij kwam dat het ook nog eens een “stille nacht” was. Nee, dit is niet ironisch bedoeld. Het was echt zo.

Vanwege het ontbreken van een tent in mijn rugzak, was er nu plaats voor een heuse lunchdoos in plaats van plastic zakjes met geplette inhoud. Die lunchdoos heb ik afgekeken van Jan de R. die er deze keer niet bij was, maar die, als ie er wel bij is, een enorme lunch- annex ontbijttrommel tevoorschijn tovert. Dus zette ik deze keer mijn tanden in heerlijke boterhammetjes die nog precies hetzelfde volume hadden als toen ze gesmeerd werden. Genoeg over het ontbijt zou je zeggen, maar toch moet ook nog even het eitje vermeld worden, naar het voorbeeld van Thea, die er deze keer ook niet bij was, maar die later die ochtend wel via de sms liet weten dat ze lekker aan het lunchen was, zittend aan een riviertje in Portugal.

Het was dit weekend wel bijzonder mooi boetenbaintjesweer. Dat vonden trouwens meer mensen. We zagen paardrijders, joggers, fietsers, atb-ers en paard- en wagens. Gek genoeg bestaat er op de Veluwe voor elke doelgroep een eigen pad. We zagen zelfs een vee-pad. Nou ja! Alleen voor vee te betreden. Dat bordje had Jan natuurlijk vanuit Google-earth niet kunnen zien. Maar geen nood, even later draaiden we alsnog de hei op, die nog mooi in bloei stond. Geen mens meer te bekennen! Jan loodste ons over de Edese hei naar een bos toe. Af en toe zagen we een stel buizerds overvliegen. Lopend door een eikenbos beklommen we min of meer ongemerkt de Vaale Berg. Opeens zagen we de spiraalvormige toren waar Arjen ons de avond tevoren over had verteld: en design-uitkijktoren zonder traptreden. Door de spiraalvorm wandelden we comfortabel naar boven. Echt een schitterend uitzichtspunt.

In de vallei waar we op uitkeken liep een groep wilde paarden. Vanaf de spiraaltoren gingen we via een kronkelpad over de Ginkelsche hei naar het natuurcentrum. De koffie kostte slechts 1 euro en werd geschonken door een meneer die er uitzag als een boswachter, maar dat bleek later allemaal nep te zijn. Dat kostuum was vooral om toeristen te trekken. Weer bijgetankt togen we verder en kwamen midden in een vliegerevenement terecht. Er was zelfs een supermodern draadloos bestuurbaar mini-vliegtuigje. Door een drooggevallen stroomdal vervolgden we onze tocht. Een prachtig gebied waar vroeger de Renkumsche beek doorheen stroomde. Jan had er weer een gevarieerd geheel van gemaakt! Daarna zagen we verscheidene stukken natuurgebied waar nog niet zo lang geleden landbouw werd uitgeoefend. En last but not least: Groningse Lakenfelders in het Gelderse landschap. In de verte zagen we toen het hazelaarsbosje al liggen.

Tegen 16.00 uur kwamen we bij Janet en Arjen aan. De terrasstoelen stonden al voor ons klaar. Een prachtige plek waar de vogelaars onder ons hun hart op konden halen (ja, Thea), want het wemelde er van de boomklevers en nog een stuk of wat soorten die je in de gemiddelde tuin niet zomaar tegenkomt. Arjen had dan ook voor elke soort lokvoer opgehangen. De botjes van gisteravond waren door de vos in dank aanvaard. En voor ons stond er lekkere appelplaatkoek klaar, die wat later op de middag gevolgd werd door stokbrood met lekkere smeersels en niet te vergeten een overheerlijke broccoli-taart. Wat een verwennerij! Het was een erg gezellige afsluiting van een bijzonder geslaagd boetenbaintjesweekend.

Erna