De Boetenbaintjes
Van de week kreeg ik een appje van Mariëtte. “Dag Manon, ga jij zaterdag mee op de laatste veurlopers wandeling van Peter? En zo ja, zou jij dan een boetenproatje willen maken. Ik vind het prettiger als iemand anders de loftrompet afsteekt dan ik. ” Ik heb gereageerd met “ De lat is gelegd😊😊 Prima, ik probeer er wat moois van te maken”.
Tja, en dan een Boetenproatje….. wat zal ik er van maken. Het was voor mij een dag die zich laat beschrijven met gevoel, sfeer en minder met woorden. Eerst de feiten. Margreet en ik kwamen samen uit Assen aan bij de Oringer Marke in Odoorn. Daar stonden zo’n vijf anderen al klaar. Paar minuten later arriveerden er 4 auto’s uit Groningen en stonden we start klaar met 21, 22 Boetenbaintjes waaronder Jeanet uit Wolfsheze.
Kwam er een startschot van onze veurloper, een praatje, een warming up…? Nee, ik herinner me dat Peter de auto uitstapte en even later in de kring stond en zijn t-shirt liet zien, “VEURLOPER” stond er op. Een cadeau van een eerder jubileum jaren terug. Een tel later was iedereen in beweging. Peter voorop, en dat bleef hij de gehele tocht. Met staart, eerste deel met zwart vest aan, een kaart en mobiel in de hand. De wandeldag werd met zachte krachten geleid. Zonder al te veel woorden een pauze-aankondiging en weer verder.
Op een gegeven moment hoorde ik Mariëtte vragen zijn we nog op de route en Peter antwoordde geloof van niet. Niemand had wat door. We struinden door het bos, van het ene pad cross over naar het andere. In beweging blijven en doorlopen, een eventueel lusje hoort gewoon bij de route. En wat voor een route! Prachtig: lente, alle kleuren groen, schapen, vogels, bos, heide, zandwegen. Heerlijk weertje, zon, beetje wind, harmonieus gekakel, soepele stop bij de Poolshoogte, bestelling was er in mum van tijd, hoeveel woorden ga ik deze dag aan besteden?
Een dag waarop Peter zijn stempel drukte, onze jarenlange ervaren veurloper. Het allerlaatste stuk naar Odoorn door een haag van bomen, een koninklijk aandoende weg. Mariëtte vroeg Peter nog, gaat het? Ik heb het wel een beetje gehad. En Peter zette een kleine versnelling in.
“Het zal je vriendje maar zijn!”
Op het zonnige terras in Odoorn streken we met z’n allen neer. Inmiddels waren Wim en Erna erbij. Zij waren samen ons tegemoet gelopen. Ook bij deze nazit waren het niet zo zeer de hoeveelheid woorden die werden gesproken, al becommentarieerde Mariëtte af en toe het geheel. We waren loom van een zonnige dag en genoten van het zonnetje. Uit de gezamenlijke pot werden we getrakteerd op een drankje en de rijkgevulde planken met allerlei lekkers waren een traktatie van Peter en Mariëtte. Het ging niet om de speeches, die waren er niet. Janny overhandigde Peter een mooi boekje met foto’s en herinneringen. “Het zal je vriendje maar zijn!” hoorde ik Mariëtte zeggen. Peter nam rustig het stokje over, kondigde aan ik heb ook geen speech, wel een spel “petje op petje af”. Ik had de loftrompet niet beter kunnen verwoorden:
“Hoeveel wandelingen heb ik jullie door Noord-Nederland geleid”: 134
“Hoeveel km heb ik de Boetenbaintjes mogen rondleiden” 3184 km
Namens ons allemaal, Peter, bedankt en tot de volgende wandeltocht op 9 mei!!!
Manon
Naschrift van Peter
Afgelopen zaterdag was mijn laatste wandeling als veurloper. Dat is mede door jullie aanwezigheid en warme woorden tot een hele fijne dag geworden. Ook het weer werkte mee maar volgens mij dwingt zo’n positieve groep dat af. De dag waar ik tegen opzag was een geweldige dag. Iedereen geweldig bedankt, ook degene die er niet konden zijn maar via berichtjes en mooie kaarten hebben meegeleefd.
Bedankt.
Peter