De Boetenbaintjes
Bij de wandeling van Annemiek en Martha was alles anders dan anders. Het begon al met het vertrek. We startten weliswaar om half 10, maar dat was niet het begin van de reistijd, maar we gingen meteen aan de wandel. We verzamelden allemaal bij Kaap Hoorn. Dat klinkt als een exotische plaats in Zuid-Afrika, maar het is een moderne uitspanning aan de Hoornse plas.
We bleven dus dicht bij de stad en hadden bijna de hele dag zicht op de skyline van Groningen. Voor Wim en Janny was het een soort afscheidsrondje van hun achtertuin. We liepen ook langs heel veel water: de Hoornse Plas, het Hoornse Meer, het Hoornse Diep, het Paterswoldsemeer, de plas(sen) bij Sassenhein, het Friescheveen, en het water tussen de wijk Ter Borch en de Onlanden. Al dat water werd omringd door mooie bomen in herfsttinten. We kregen echter geen natte voeten omdat de paden steeds verhard waren. We rondden veel rotondes en de A7 was goed hoorbaar. Ook passeerden we veel huizen: kleine huisjes langs het Hoornse Diep, maar daar stonden ook hele moderne tussen, de duurdere villa's in Haren en de nieuwe en moderne huizen in de wijk Ter Borgh.
We kwamen ook langs alle plekken waar Jo zijn 80ste en 85ste verjaardag had gevierd: Sassenhein, Lemferdinge en de sportschool. Sassenhein heeft kennelijk een nieuwe eigenaar en was wat gemoderniseerd. De koffie en de taart waren voortreffelijk. We moesten helaas wel zelf betalen, want Jo was nog niet jarig. Op het terras staat alleen een standbeeld van Hein, Sas(kia) was kennelijk als vrouw niet in tel. Daar moeten ze een keer iets aan doen.
Langs het Hoornse Diep stonden twee Belgen (paarden, geen mensen) in een kaal en nat weitje dat grensde aan het water. Jan D. vertelde dat hij er een poosje geleden langs gefietst was en zag dat één van twee tot zijn buik in het water stond. Hij dacht: "Die redt zich wel". Maar een vrouwelijke fietser maakte zich ernstig zorgen en wilde iemand bellen. Maar wie bel je dan? Voor zo'n stevig Belg heb je wel een trekker of de brandweer nodig om hem er uit te krijgen. Wat er gebeurd is, blijft een raadsel, maar hij/zij was in ieder geval weer op het droge gekomen. Maar het blijft een sneue plek. Even later zagen we een kudde koeien in een ook al drassig en kaal weiland. Maar die werden in ieder geval nog bijgevoerd met hooi. Twee zwanen kwamen moeizaam en met veel lawaai omhoog. "Het lijkt de laatste vlucht van de KLM wel", aldus Peter.
We liepen op onverharde paden door de parken van Lemferdinge en De Braak, waar we lekker tegen de ritselende beukenblaadjes konden schoppen en door de berceau, ook wel liefdeslaantje geheten. De doolhof zou een makkie geweest zijn, zo zonder blaadjes, maar we lieten hem links liggen.
Langs de Madijk staan drie stoelen, een ontwerp van Ryan Horstman. Het zijn een soort moderne hoogzitten, waarvandaan je een mooi uitzicht hebt over de Onlanden. Toen we daar voorbij waren was er een afslag naar Kaap Hoorn en wij namen automatisch aan dat we die afslag namen. Ook omdat we kilometers wel voelden in de benen. Tenminste ik wel. Eigenlijk zat er nog een ommetje via het Stadspark en de Piccardthof in de planning, maar wij vonden het wel best, hoewel het nog vroeg was. Maar dat heb je als je vroeg weggaat en stevig doorstapt.
In Kaap Hoorn genoten we van de wijn, het bier en zowaar bitterballen. Willemien gaat alleen mee, als ze na afloop bitterballen krijgt. Vandaar. Zij, Willemien, maakt trouwens mooie macro-opnames van taart, en bier en bitterballen. Ze kan wel een foto-culipagina op de BB-site beginnen!
Vandaag meldde Jan D. dat we ruim 24 kilometer gelopen hadden. Meer dan voldoende dus.
Mariette