De Boetenbaintjes
De taart in het theehuis van galerie Wildevuur was het hoogtepunt van de wandeling rond Hooghalen. We moesten er wel heel veel lusjes op de vierkante kilometer voor maken, want we konden er pas om 12 uur terecht. Hemelsbreed was de afstand vanaf het beginpunt slechts een kilometer en het valt niet mee om er twee uur over te doen. Maar het lukte Peter prima en het was nog mooi ook. Zo nu en dan een bui, soms met hagel, veel plassen, blubber en gladheid op de ondergrond. Jo gleed uit en viel voorover. Het leek wel mee te vallen, maar na de koffie had hij toch te veel last van zijn heup en keerde terug naar de auto. Beterschap Jo!
Maar na twee uur waren we dus bij de koffie. De galerie is gevestigd op het fraaie landgoed Hiemstrastate. Wat een prachtige plek. Een rietgedekt gebouw in Amsterdamse school met meerdere bijgebouwen. Een geweldig gazon met vijvers en beelden, omzoomd door bomen van top tot teen bekleed met klimop. Het theehuis was niet groot, maar heel knus: een grote bank met kussens en vachtjes, een grote houten tafel, kaarsjes, overal theepotten en een hartelijke ontvangst.
De koffie was prima, maar de taart overtrof alle andere taarten van de afgelopen 20 jaar. Kreetjes van genot stegen op. Ik ben niet van de grote stukken, maar ik snaai wel graag een hapje mee. De appeltaart was best, maar het bosvruchtentaartje was goddelijk. De wortel-notentaart heb ik niet geproefd, maar beviel naar verluidt ook goed. Frieda genoot van haar taart, maar vreesde ook dat dit het begin was van een hele lange tocht. De beruchte Lanterfantentocht van Peter begon ook met voortreffelijk gebak, maar werd pas in het donker na 38 kilometer beëindigd. Toen was de taart al lang vergeten en verteerd. Peter bezwoer haar dat hij zich in zou houden. We kregen een halfuurtje om de kunst te bewonderen (met prijzen ver boven mijn budget trouwens), de beelden in de tuin te bekijken en te plassen. Toen moesten we echt verder.
Het was ondertussen wel droog geworden, maar de plassen waren er niet minder om. Mooie paden langs de rand van het bos of door het bos en langs heidevelden, die zelfs in hun bruine uitgebloeide staat nog mooi weten te zijn.
Op een gegeven moment kwamen we op een terrein met zomerhuisjes terecht, waar de uitgang onvindbaar was of het pad de verkeerde kant uitging. Dat heeft Peter wel vaker. We hebben ook weleens over het prikkeldraad van een zomerhuisjesterrein in de buurt van het Ronostrand moeten klimmen. We moesten terug en Frieda vreesde dat haar lange tocht toch nog werkelijkheid zou worden. Met behulp van de gps van Margreet D. kwamen we op het rechte pad, we doorkruisten het Groote Zand, maar kwamen helaas niet in het Paradijs; Peter nam een afslag te vroeg.
Ondertussen vroeg iedereen zich af wanneer we het Heikerveld en het Oranjekanaal zouden bereiken. Dat was immers beloofd in het progamma. Maar zoals iedereen langzamerhand kan weten, geeft Peter in de vergadering van de tochtencommissie een gebied op + het globale aantal kilometers, maar heeft op dat moment nog geen idee hoe het in werkelijkheid gaat worden. Dus geen Heikerveld en Oranjekanaal. Wel nog een vakantiepark met huisjes die namen hadden als Korenbloem, Boterbloem en Notaris. De laatste was de grootste, er stonden geen prijzen bij.
De nazit was in het whiskycafé in Hooghalen, waar ze gelukkig ook bier hebben. Onze tafel had een felle discussie over de wandeling op 2de kerstdag. Velen hebben dan familieverplichtingen. Kon het niet voor 1 keer op zondag, te weten de 3de kerstdag? Nee, want daar is ledenvergadering voor nodig en bovendien zijn er principes: we wandelen op zaterdag en het valt zoals het valt. Volgend jaar is het probleem opgelost want dan valt kerst op zondag en maandag. Heb je natuurlijk wel veel voorbereidingen, de dag voor kerst.
Iedereen bedankte Peter voor de mooie wandeling en in het bijzonder voor de lekkere taart, het Heikerveld en het Oranjekanaal.
Mariette