De BoetenbaintjesJust a perfect day
problems all left alone
Weekenders on our own
it's such fun
Niemand had onze zaterdagwandeling beter kunnen beschrijven en bezingen dan Lou Reed. Het weer was perfect: een zonnige nazomerdag zonder een zuchtje wind en met mooi laag licht. De wandeling was perfect: een rondje Amen langs sloten en weitjes en over heitjes en langs op zich lelijke maisvelden die mooi werden door de kleurige akkerrand metroze cosmea's.
De leiding van Marja en Alda was ook (bijna) perfect. Er was een enkele Goldbergvariatie nodig om weer op het juiste pad te komen. Maar wat is het juiste pad? De variatie was misschien wel mooier, want ging langs de bosrand en niet door het bos. We vonden een perfecte lunchplek in de zon, die alleen zorgde voor een natte kont van een paar wandelaars.
Verder waren er allerlei nieuwigheden die bijdroegen aan het perfecte. Jo was er weer na zijn val met de fiets en liep gewoon de hele wandeling uit en ook Sietske was weer van de partij na gedoe met zooltjes. Alda had een nieuwe bril met tweekleurig montuur en Marja had een heuptasje. Mariette en Frieda hadden pasgekapte haren, en Annemiek een tweede Hemadonsje: zwart met witte stipjes. Marieke had een Apple-app op haar telefoon waarmee ze de route kon opnemen en er ook nog foto's in kon zetten. Ze wist aan het eind ook te melden dat we 22,7 kilometer hadden gelopen. Wim en Janny konden opgelucht ademhalen omdat de verkoop van hun huis definitief was. Angela had langs de Hadrian Wall gelopen en een voettocht naar Rome gemaakt, dus had veel kilometers in de benen en Jan D. verheugde zich op zijn reis naar Costa Rica, Nicaragua en Panama. Iet had het ritme van de wandelingen helemaal te pakken en genoot daarvan.
We liepen ook over het voormalig kamp Westerbork. Dat voelde wel wrang. Allemaal gezonde, fitte oudere mensen die op een zonnige zaterdagmiddag over een plek lopen waar zoveel ellende, kou en honger was en de meeste mensen de zestig niet gehaald hebben. Het is indrukwekkend om de aantallen gevangenen te lezen, die afgevoerd werden naar de concentratiekapen, de namen te horen van alle overledenen en de briefjes te lezen die gevangenen aan de thuisblijvers schreven. Aan de rand van het kamp staat in een grote steen het eerste couplet van het gedicht De achttien dooden van Jan Campert gebeiteld. Dan is de dag even wat minder perfect en stemt tot nadenken over alle gewelds- en godsdienstslachtoffers in de wereld, de grote aantallen vluchtelingen en de terroristische aanval in Ankara.
We eindigden de dag in het beroemde café de Amer, die meteen vol is met zo'n grote club. Jo at voor het eerst in 10 jaar appeltaart om zijn suiker op peil te brengen. Verder waren er mooie biertjes.
En vandaag, zondag, schijnt de zon wel uitbundig, maar is de wind koud en schraal. Minder perfect dus. Bofkonten zijn we, in alle opzichten.
Mariette