Onyxstraat

Dat is het adres van ons nieuwe BB-honk. Wim en Janny gaan nog voor de kerst verhuizen. Ze hadden een spannende en stressvolle week achter de rug. Zou het lukken om hun droomhuis te kopen?

Janny had er ’s ochtends eigenlijk geen hoop meer op. Kapers op de kust. Janny had het huis al wel helemaal ingericht. Ze wist alleen niet hoe ze de wasmachine drie trappen op moest krijgen. Wim dacht dat hij dat best zelf kon en met hulp van Laura S. zou dat ook moeten lukken. Ze weet hoe het niet moet, omdat ze wasmachine op haar voet kreeg toen ze hem de trap opzeulde. Janny zag dat niet zitten.

Om 12 uur kwam het verlossende telefoontje van de makelaar: het is gelukt. We liepen net te soppen op het natste deel van de tocht. Het was zo’n soort pollenhoppad à la Peter, dat we twee keer moesten afleggen, omdat we op een sloot stuitten en dus dezelfde weg weer terug moesten. Op die terugweg kreeg Wim de makelaar aan de telefoon. Gelukkig bleef hij op de been. Wij slaakten kreten van vreugde en Janny straalde. Even verderop kwamen alle koeien naar het hek lopen om Janny en Wim loeiend te feliciteren. Het was het emotionele hoogtepunt van een prachtig rondje Norg met veurloper Henk.

We liepen vanaf de Brink richting Langelo, draaiden naar het oosten richting Een, en vervolgens naar het zuiden richting Veenhuizen, Westerveld en Zuidvelde en via het Norgerholt terug naar de Brink. Henk doet zo’n tocht helemaal uit het hoofd, zonder kaart of GPS. Hij maakt al lopend een route. Het was perfect wandelweer, niet te warm, weinig wind en zo nu en dan een zonnetje. Onbegrijpelijk dat we maar met 9 BB-tjes waren. Nu was Jo geblesseerd door een ongeluk met de fiets. Hij had 12 hechtingen in zijn onderarm, maar verder wonder boven wonder niets gebroken. Zelf dacht hij dat hij wel kon wandelen, de dokter dacht daar anders over. Josefien had griep en we hadden concurrentie van de Abel Tasmantocht.

Wim en Henk liepen met hun lange benen in een stevig tempo voorop. Soms waren het Henk en Peter. We moesten behoorlijk aanpoten om ze bij te kunnen benen. Ik denk dat we meer dan 5.1 liepen. Zelfs in de natte stukken namen ze geen gas terug. Tussen Veenhuizen en Westervelde, in het berucht natte deel de Slokkert, kwamen we een man tegen in korte broek, op blote voeten en met tot de knieën bemodderde benen. Hij raadde ons af om door te lopen zo nat was het daar. Zelf liep hij door de modder om te revalideren van een voetblessure. Frieda riep nog dat wij de schoenen ook wel uit konden doen, maar dat was omdat het anders een kilometer meer zou worden.

Wij liepen om en kwamen over onbekende paden, liepen langs de zuidkant van Zuidvelde en binnendoor naar Westervelde. Wat een prachtige ongeschonden brinkdorpen zijn dat. Via het Norgerholt en langs een prachtig ven zonder naam, kwamen we in Pelinckstuin terecht. (Pelinck was van 1937-1963 burgemeester van Norg. Aan de Brink in Norg staat een groot wit landhuis, waar hij tijdens zijn ambtstermijn als burgemeester woonde. Achter de woning is een klein bos met grachten en bruggetjes. Dit 'landgoed' wordt nog steeds Pelinckstuin genoemd in Norg). De huidige bewoner (het is onduidelijk of het een nazaat was) was in de boomgaard aan het werk en vertelde ons over de geschiedenis van het landgoed. Het deel waar wij liepen was eigenlijk geen tuin, maar samengesteld uit allerlei akkertjes van de vroegere boermarke. Het was interessant om te horen en hij hield het gelukkig kort. Want wij waren moe, hadden zere voeten en zin in bier.

We lieten hotel Karsten deze keer links liggen en zegen neer op het terras van het Wapen van Norg.

We eindigden met de autoverkoop van bietjes en druiven uit Muntendam en reden zeer blij en tevreden huiswaarts.

Mariette