Reuse wandeling

De tocht van Jan R. had alle elementen van een reuse geslaagde wandeling: het weer was reuse, en dat is toch 80% van het plezier. Wat hebben we toch altijd mazzel.

De zon scheen, de wind hield zich aardig gedeisd en er viel geen druppel regen. In Egmond werden wandelaars van het strand gehaald vanwege regen, storm en onderkoeling, afgelopen nacht was het onstuimig en nat en vandaag en komende nacht gaat het plenzen en stormen. De omgeving was reuse mooi (ook 80% van de vreugde) en gevarieerd; het kleinschalige landschap rond Rolde met ongeschonden dorpjes als Loon en Taarlo, vennen, weides en kleine bosschages. En het was reuse nat en modderig en glibberig, dat heb je met al die stroompjes en diepjes (voor een aantal is dat ook 80% genieten, voor anderen wat minder.) Niemand ging onderuit, en dat was reuse jammer. Het was ook nog reuse gezellig en de stops waren in reuse oubollige tentjes met hele aardige eigenaren en goeie koffie (80%). Al met al kom je dan wel op 300% puur genot.

We begonnen in Rolde met 13 BB-tjes. Zo gauw we dorp uit waren was het nat en glibberig en het Deurzerdiepje was buiten zijn oevers getreden. Na ruim een half uur was er al koffie. Maar het moest kort van Jan R., want er kwam misschien nog wel een stop. We liepen over een spekgladde vlonder/brug verder langs het Deurzerdiepje en zagen wel 6 reeën door de bosjes rennen. Zo in de winter zijn ze met hun grijsbruine kleur bijna onzichtbaar, je ziet ze pas door hun gespring.

In Loon had een creatieve dame prachtige vogelvoertaarten buiten staan. Het leken wel bruidstaarten. Je kon ook een cappuccinomok met vetbol erin kopen om in de boom te hangen. Had je later nog een kopje. Ze waren te groot om in de rugzak te proppen. Misschien iets voor de terugweg. Hetgeen natuurlijk niet gebeurde, want dan blijken ze toch niet minder mooi dan een paar uur geleden en bovendien wil je snel naar huis.

De koffiestop sloegen we over, ook omdat Jan zei dat de huisgemaakte taarten er prachtig uitzagen, maar niet te vreten waren, inferieure ingrediënten. Verder glibberen dan maar naar Taarlo. Daar is ook een uitspanning, maar die is pas om half zes open. Een bermstop kan ook.

Jacqueline heeft last van haar knieën, maar met 2 stokken gaat het goed en heeft ze weinig pijn. Ze had in haar rugzak een soort EHBO-kist met warmte- en/of koelelementen, die ze tijdens de pauze op haar knieën legde. Het was Thea al opgevallen dat ze zo'n zware rugzak had. Die waarneming leidde tot een uitwisseling van wie welke spullen waarom meesleepte. Het leek Thea wel een mooi onderwerp voor de jubileumquiz: 'dit is de rugzak van....?'

In het dorp stond een prachtig bronzen schaap. Dat wilde ik wel in tuin, nu de kippen de deur uit zijn. Levende geiten of schapen zie ik niet zo zitten. Na Taarlo liepen we een paar kilometer langs het Balloërveld en kwamen midden in de schaapskudde terecht. Zo in de grote natuur geweldig om te zien, maar niet in mijn achtertuin.

We hadden een korte stop op een picknickbank, waar het moeilijk zitten was omdat er dikke plassen onder stonden en je tot je enkels in het water zat, tenzij je je benen goed uitstrekte. Opstaan zonder natte voeten, viel nog niet mee. Bovendien was het pal in de wind. Snel verder dus maar.

Jan de R. deelde mee dat er nog even een nat stukje kwam. Het klonk alsof we de hele weg nog geen natte stukken gehad hadden. Maar het stuk dat hij bedoelde was niet zomaar nat, het was een compleet zwembad. We moesten slootjes en hekken over en nog een keer slootje springen en dan een verzopen weiland oversteken. Lichtvoetig lopen, alsof je veren onder je voeten hebt", riep Thea. En ze heeft gelijk was als je voetje voor voetje gaat blijf je vastzitten. Maar goed, in twee groepen langs twee verschillende routes kwamen we op de weg en bereikten de hoge en redelijk droge Rolder es.

Een paardenfamilie, vader, moeder en dochter, kwam in volle galop op ons afsprinten. Ze hadden prachtige opgeknipte manen, van binnen donker en van buiten licht, en een stevig, beetje Fries postuur. Googelen leert dat het Fjordenpaarden zijn, een vriendelijk en mak Noors ras. Misschien iets voor de achtertuin?

Via de oude spoorlijn Assen-Stadskanaal bereikten we Rolde en het Stationskoffiehuis. Iedereen was blij dat ie zat, want het is zwaar lopen en dan voel je je voeten en beenspieren. De hele dag was de derde kerstdagwandeling al gespreksonderwerp geweest en ook nu kwam hij weer opduiken. Het zullen toch 2 ploegen moeten worden, maar dat gaat waarschijnlijk niet gebeuren. Margreet D. wil wel een kerstwandeling in Spanje uitzetten voor volgend jaar. Met een beetje timing kun je in 1 dag met Ryan Air heen en weer. Ze gaat het deze kerst voorbereiden. Dus wie weet wandelen we volgend jaar 1ste, 2de of 3de kerstdag in Spanje.

Mariette